Ogen geopend

Deze post is geschreven door: Victor

Ik zeg het maar gelijk eerlijk. Het stukje van afgelopen zondag die door gastblogger geschreven werd kon ook wel eens mijn verhaal zijn geweest. Ik heb me een half jaar “vreemd” gevoeld. Het was nadat ik 16 weken niet meer in de gemeente kwam doordat ik stage in het buiteland moest lopen en toen ik terug kwam leken de mensen met wie ik contacten op had gebouwd weg te zijn of zagen mij niet meer staan. Ik geloofte dat het ook zeer zeker aan mijzelf lag. Ik moest meer initatief nemen en op mensen af stappen, om weer de contacten die ik had opgebouw en vrienden die ik destijds gemaakt had weer een nieuwe glans te geven.

Soms had ik zelf ook geen eens zin om op nieuwe mensen af te stappen, omdat ik zelf toen der tijd mij meer focusde op mijn eigen contacten en vriendschappen die niet lekker liepen. En ja dan heb je de nieuwkomers in de gemeente en de jeugdgroep die dan achter blijven en om hun heen staren. Ik wil dat niemand zich meer “vreemd” voelt.

‘Onze vader is Abraham,’ zeiden ze(de farizeeën). Maar Jezus zei: ‘Als u echt kinderen van Abraham bent, zou u moeten doen wat Abraham deed. (Johannes 8:39)

Deze tekst las ik afgelopen zondag en sloeg bij mij als een bom in. Het was alsof God tegen mij zei: “Zie je Victor…Mensen zeggen dat ze mijn kinderen zijn, maar ze doen mijn werken niet.” Wat is het grootste getuigenis dat een christen kan geven? Inderdaad, liefde en aandacht geven aan onze medemens geven zoals Jezus dat deed. Toevallig is het niet dat ik op onze gastblogger hier een stukje over schreef. Nu wijs ik niet naar anderen maar begin bij mezelf. Jij ook? Laat het tot je doordringen...

Mijn gebed: "Open mijn ogen Jezus en leer mij lief te hebben zoals u dat deed."

Groet Victor